نقد و یادداشت فیلم

فیلم پرده‌ آخر فیلم خوبی است. فیلمی که ریشه در هنر نمایش دارد و گویی ادای دینی است به این هنر و کسانی که سال‌ها به‌قول‌معروف خاک صحنه خورده‌اند.

فیلم پرویز یکی از فیلم‌های خوب سال‌های اخیر سینمای ایران است. فیلمی که باوجود هزینه­‌ کم، گیرا، پر حس و تأثیرگذار است.

سینمای ناب، به معنای تاثیرِ صِرفِ اثر بصری، بر احساس، افکار، حواس و کلا ادراک تماشاگر است. فیلم بلاتار اسب تورین یکی از بهترین نمونه‌های آن است.

تعقیب در شاهراه که داستان زن و مردی قانون­‌گریز را برای به‌دست آوردن فرزندشان از چنگ قانون بازگو می‌کند، درصدد بازتاباندن مشکلات زندگی افراد سابقه‌دار است.

بوی کافور، عطر یاس داستان فیلم‌سازی لوس و کودک مآب است که به هیچ‌وجه درگیر ساخت مستندی که از آن صحبت می‌­کند نیست و حس ترس از مرگش بالا زده است.

فیلم سگ باز بیش از آن‌که قصد به تصویر کشیدن پیروزی نهاییِ یک فرد توسری‌‌خور و مظلوم را داشته باشد، در پی کنکاش رابطه قدرت و تملک است.

دلیل مطرح‌شدن رستگاری در شائوشنک بیش از آن‌که خوب بودن فیلم باشد، امیدوار­کننده بودن آن است.

فیلم تانگوی شیطان ، رادیکال‌ترین اثرِ یک فیلم‌ساز رادیکال است؛ کسی که پس از ساخت چند فیلم و پشت سر گذاشتنِ دو دوره فیلم‌سازی، به سبکی بسیار شخصی دست یافت.

فیلم سوگ افتتاحیه و آغازی بسیار خلاقانه دارد: زیرنویس‌هایی که بر روی تصاویرِ دوری از یک ماشین برای دقایق زیادی ما را به خود درگیر می‌کنند.